Barbara

Ik had een half jaar geleden mijn eerste afspraak bij de Internist ( dokter Barbara) ze heet misschien wel geen Barbara maar laten we haar toch maar zo noemen. Een super lieve vrouw, ik heb haar nog altijd als internist vanwege mijn suiker voor, tijdens en na de zwangerschap. Ik kreeg een nacontrole en ze was benieuwd hoe het met mij ging. Van te voren moet je altijd even bloed prikken dan kan ze precies mijn waardes zien. Dit bespreken wij altijd even maar ik zat ergens mee. Mijn gewicht is al jarenlang een eindeloos gevecht.

De afgelopen 7 jaar heb ik flinke ups en downs, heb ik bij 2 verschillende diëtistes gezeten en heb ik 5 a 6 verschillende diëten geprobeerd. Beweeg ik elke dag ga op de fiets naar mijn werk en ben in en rondom het huis vrij actief. Ook al let ik op mijn eten mijn gewicht blijft steeds stabiel. Super frustrerend is dat je zou niet zeggen dat ik bijna 100 kilo weeg.. ja bijna 100 kilo niemand geloofd dat als ik dat zeg. ‘’ tuurlijk jij 100 kilo dan ben ik 200 kilo. Grapjas’’ ja prima dan geloof je het niet de weegschaal zegt toch echt wat anders. Ik ben 1,68 en 100 kilo is teveel mijn BMI is te hoog en krijg dit niet zelf geregeld. Mijn internist kent mij al een tijd en kwam zelf met het idee ‘’waarom meld ik je niet aan voor het Gastric bypass programma?’’ Mijn man en ik hebben ook nog een tweede kinderwens.

Aangezien onze dochter geboren is met een kleine schedel afwijking (wat wij gelukkig konden oplossen met een operatie ) zie je daar niks meer van. Maar als wij een tweede zouden willen dan kan ons kindje 50 procent kans hebben om dit gen ook mee te ontwikkelen. Omdat papa de drager is komen wij in het manipulatieve IVF traject terecht. De internist vind het belangrijk dat ik eerst eens aan mijzelf ga werken het gewicht ga verliezen, van mijn diabetes afkom en dan pas rustig kan gaan werken naar het IVF proces. Ze plande een tweede gesprek in en zou mij dan 30 minuten lang inplannen zodat wij eens een goed en lang gesprek konden hebben.

Maar dat is wel pas over 2,5 maand in eerste instantie denk je whaaaat? Zolang doe normaal waarom? Als je goed gaat nadenken is dat best wel redelijk. Je moet er goed over na denken en je hebt er alle tijd voor om er met je familie, vrienden en arts over te praten. Nou prima dacht ik en ging naar huis met een best wel goed gevoel. Eindelijk kon ik werken aan mijn gewicht eindelijk kan ik zeggen ja binnenkort kan ik weer kleinere kleding aan, kan ik weer in de spiegel kijken zonder die extra vetrol te zien, mijn onzekerheid kon eindelijk aangepakt worden. Ik was gelukkig en daar ging het mij om. Mijn ouders en jongere zus hebben al deze operatie ondergaan. Zwaarlijvigheid zit in de familie roept mijn moeder altijd. Nu zij al een aantal jaar verder zijn heb ik met ieder individueel een gesprek gehad over mijn gedachtes en beslissing. Ik had het al weken voor mijn gesprek met de internist besloten dat ik dit super graag wilde. Maar ja aangezien de regels erg streng zijn, wat maar goed is ook kon ik uiteindelijk toch mee gaan doen met het voortraject YES!

 

Man, man

Na er veel over gepraat te hebben kwam de week dat ik weer bloed moest prikken. Ik moest 8 a 9 buisjes bloed prikken bij het lab in het ziekenhuis. Wauw. De week erna moesten wij ons melden in het ziekenhuis in Vlissingen. Omdat de internist in twee ziekenhuizen werkzaam is had ze daar meer tijd voor ons. Nadat we ons hadden aangemeld en via het nieuwe ingewikkelde systeem eindelijk bij de juiste afdeling aankwamen mochten we naar binnen. We kregen via een groot scherm het kamernummer door en volgden onze weg door de gangen. We klopte op de deur en een mannelijke stem zij ‘’ komt u binnen, u moet mevrouw Verhage zijn’’ ja stammelde ik klopt en u bent vroeg ik direct. Ik ben internist of ook wel dokter Tinus. We noemen hem even Tinus aangezien ik vanwege hun privacy geen echte namen kan noemen. Dokter Tinus vroeg ons wat wij precies voor afspraak hadden, Ja een afspraak van 25 minuten zie ik maar waar gaat dat over. Hij vroeg het mij met een strak en serieus gezicht. Nou ik kom voor een gesprek over mijn gastric bypass operatie vandaar de 30 minuten.

Ik zou informatie krijgen over het gehele proces en ze zou mij wat dingen uitleggen. Hij keek mij verward aan en zei heel eerlijk ik kan je daar niet mee helpen je eigen internist is afwezig vanwege persoonlijke zaken. Jezus dat heb ik weer. Ja prima dacht ik maar verzet het dan, maar goed blijkbaar werkt dat zo niet. Hij vroeg mij om op de tafel plaats te nemen zodat hij mijn bloeddruk kon meten. Die was iets verhoogd en aan de waardes te zien was mijn b12 en mijn vitamine d iets verlaagd. Heel minimaal maar wel verlaagd. Hmm. Dacht ik en ik kreeg pillen mee en 3 ampullen voor elke maand 1 en moest dit eerst ophogen voordat ik pas verder kan. Hij maakte een notitie voor mijn eigen internist en hier moest ik het dan mee doen. Ja zei hij serieus als je dit allemaal inneemt dan is je percentage straks nog redelijk bij te benen. Omdat je na je operatie vast zit aan vitamine supplementen en je alles in mindere mate aanmaakt moet dit wel genoeg zijn. Ik kan niet meer voor je doen aangezien ik niet aangesloten ben bij dit traject.

Ergens was ik best pissig en voelde ik mij best in de zeik genomen. Kijk iemand kan ziek zijn maar je komt volgeladen met spanning naar het ziekenhuis omdat je zo uitkijkt naar dit gesprek. Ik was er echt boos om en heb wel 2x gebeld naar mijn eigen ziekenhuis om de volgende afspraak zo in te plannen dat ik wel echt met haar een gesprek zou hebben. Mijn pillen waren opgehaald bij de Apotheek en ik had mijn eerste ampul al laten zetten bij de huisarts. Kom maar op dacht ik bij mijzelf ik nam mijn pillen in en nu was het afwachten tot het gesprek op 26 januari. In tussen tijd heb ik veel gepraat, veel met mijn familie en veel met vriendinnen en natuurlijk mijn man. Mijn man vind het moeilijk die heeft het niet zo op operaties. Al moet ik zeggen dat het voor mij ook best spannend aanvoelt. Ik ga toch voor het aller eerste onder narcose en nu ik net 1,5 jaar moeder ben begin ik steeds meer moeite te krijgen met het narcose stukje. Best raar eigenlijk ik fantaseer dan dat ik wel hoop wakker te worden en mijn kindje weer terug mag zien. Ik zal er toch niet in blijven hangen.

Mijn man lacht er wel eens mee en zegt jij ook altijd met je wilde verhalen over de wereld die vergaat en van die gekke angsten. Laat het toch eens los en laat het maar gewoon op je afkomen dit doen we ondanks dat ik het hartstikke moeilijk vind wel samen het schat. Ja,ja zeg ik dan ik weet dat ook wel misschien is het gewoon een combinatie van spanning en angst ofzo. Weet ik veel we gaan het gewoon doen ik wil weer lekker in mijn vel komen te zitten. Ik moet echt aan mijzelf gaan werken zo word ik emotioneler een stuk stabieler en het zal mij persoonlijk ook een stuk sterker maken. Zo kan ik dan ook wel weer denken. Eerst maar eens bloedprikken en weer 8 a 9 buisjes laten vullen man wat een ellende ik heb zo’n gruwelijke hekel aan bloed prikken brr. En vervolgens mijn bloeddruk laten meten en dan dat wacht oh ik vreet mijzelf nu al op als ik er al aan denk.